In lieu of an abstract, here is a brief excerpt of the content:

  • L'epopeia perduda de l'occitan es retrobada
  • Pèire Escudé

Dins lo darrièr numèro de la revista Via Domitia, creada a l'Universitat de Tolosa dins las annadas 50 per Joan Seguy, foguèt publicat lo darrièr grand trabalh de recèrca del Joan-Glaudi Dinguirard (1940–1983): "L'Épopée perdue de l'occitan."

Aqueste long article d'un centenat de paginas tòrna trapar la tèsi vièlha del Fauriel (1831–1832): segurament, abans l'epopèia francesa—los tèxtes primitius que bastisson la consciéncia de la nacion francesa—i aguèt de tèxtes occitans anteriors e primièrs. Se que non, cossí explicar per exemple la preséncia d'olivièrs mentre que n'i a pas dins los paises de França, o encara los noms de ciutats occitanas que donan lor nom als eròis epics: Narbona, Tolosa, Gelona, Arles, Aurenja, eca.? Tre 1832, Paulin Paris rufa del nas: se l'ipotèsi es excelenta, li manca sonque un element, qu'es l'existéncia reala d'aquestes tèxtes primièrs. … L'afar va clivar sul temps long l'istoriografia francesa, e la sciéncia dels tèxtes medievals. Fins a 1865 ont lo quite filh del Paulin Paris, lo que serà lèu lo romanista màger de França e segurament d'Euròpa tota, lo Gaston Paris dins sa tèsi de 1865, L'Histoire poétique de Charlemagne, afortís l'idèia de Fauriel. Òc, i aguèt segurament una epopèia en lenga occitana, e òc, foguèt segurament primièra. A l'antimeridionalisme primari nascut dempuèi lo sègle setzen e vengut ideologia nacionala a partir de l'absolutisme loïsquatorzenc, s'ajusta lo fracàs de la guèrra de 70 contra "l'enemic prussian" e, en França, lo desir d'aganir tot çò qu'es de lenga e cultura alemanda—coma la romanistica e sos metòds. Per Paul Meyer, l'autre grand romanista de la pontannada, creator amb G. Paris de la revista Romania, i pòt pas aver d'epopèia occitana primària. Lo tèxte famós que G. Paris dirà en Sorbona en 1888 dabans una assemblada de politics e d'erudits amassats per l'ocasion es estat escrit jos la ferula de la "lei de Meyer": "Il n'y a pas deux France." Pas d'epopèia occitana medievala; pas de lenga d'òc ara; pas de literatura, d'istòria, de pòble occitan; sonque una mosaïca de pateses. Pasmens, abans sa mòrt en 1903, dos articles de G. Paris (los dos editats a Tolosa, "Le Roman du comte de Toulouse" e [End Page 35] "Naimeri-n'Aymeric") contunhan d'afortir la tèsi de l'epopèia occitana primièra.

Un grand silenci seguirà—malgrat la descobèrta abans la Prumièra guèrra mondiala de dos Rotland occitans (calrà mièg sègle per los menar a edicion "scientifica," e la bona edicion de vulgarisacion Gouiran / Lafont a cò de l'edicion de pòcha 10/18 en 1991 mas ailàs agotada ara). Silenci pertusat per un articlòt d'Antoine Thomas, un temps professor a Tolosa ("Le Père Menfouté et la mort de Roland") e enfin los articles bels de Rita Lejeune ("Une allusion méconnue à une Chanson de Roland" e "Le Camouflage de détails essentiels dans la Chanson de Guillaume").

A la seguida de G. Paris, A. Thomas e R. Lejeune, J.-C. Dinguirard trabalha al pus pròche dels tèxtes la matèria fonologica e lingüistica. Trapa d'elements que mòstran e demòstran que lo tèxte francés es un palimpsèst ont es estat escrit, prumièr, un tèxte occitan. La rason de l'escafament? Segurament, tre 1245, la bula papala que definís la lenga poetica dels trobadors e lenga politica de las terras ramondinas—dels contes Ramon de Tolosa, que van de l'Ebre al Ròse—de "lingua azotica"—lenga eretica. La lenga escrita d'invencion, la lenga politica enebita es pas pus recopiada pels monges, se pèrd...

pdf

Additional Information

ISSN
1944-0146
Print ISSN
0890-3352
Pages
pp. 35-38
Launched on MUSE
2021-04-23
Open Access
No
Back To Top

This website uses cookies to ensure you get the best experience on our website. Without cookies your experience may not be seamless.